×
پنج‌شنبه، ۲۹ فروردین ۱۳۹۸
۱۰ ۱۳۹۸/۱/۲۶ ۰۴:۰۴

آنان برای یک لقمه نان در خیابان جان می‌دهند

سرویس جامعه جوان آنلاین: نیمه‌شب است. بعد از مهمانی عیدانه به خانه برمی‌گردیم. باران سیل‌آسا می‌بارد. به سر چهارراه می‌رسیم و پشت چراغ قرمز می‌ایستیم. تعدادی از بچه‌های خیابان یا همان بچه‌های کار را می‌بینیم که زیر باران کنار خیابان عده‌ای ایستاده و تعدادی هم کز کرده روی جدول نشسته‌اند.
حتماً منتظر هستند تا کسی بیاید و آن‌ها را با خود ببرد. تا این ساعت شب این بچه‌ها در خیابان‌های ناامن شهر ویلان و سرگردان هستند. شهری که بی‌تردید شب‌های پرخطر و ناامن‌تری نسبت به روز دارد. به فرزندم نگاه می‌کنم که حتی برای لحظه‌ای نمی‌توانم تصور کنم در این ساعت شب تنها در خیابان‌های شهر باشد ولی بچه‌های مظلومی که محروم از بسیاری از موهبت‌ها و محبت‌های زندگی هستند، بچه‌های بی‌گناه و بی‌پناهی که محکوم به این زندگی شده‌اند تا تاوان اشتباهات والدینشان یا تاوان نداری و بیکاری آن‌ها را پس بدهند، ترسان و لرزان از وقوع هر حادثه‌ای در زیر باران روی جدول کنار خیابان در کنار هم کز کرده و در خود فرو رفته‌اند تا شاید از خیسی باران در امان بمانند.
دلم می‌گیرد و ناراحت از کنارشان رد می‌شویم. تمام شب به این بچه‌های بی‌گناه و بی‌سرپناه فکر می‌کنم که در این سن پایین شاید چه مصیبت‌ها و چه بلا‌هایی را تحمل کنند و از سر بگذرانند. بلا‌ها و مصیبت‌هایی که حتی برای لحظه‌ای نمی‌توانیم آن‌ها را برای فرزندانمان تصور کنیم.
. کودکان کار و خیابان، کودکان بی‌سرپناهی هستند که برای یک لقمه نان و یک سقف بالای سر، جان می‌کنند و جان می‌دهند. کودکان کار خیابانی یا کودکان خیابان؟..

کد خبر : 273142  |  روزنامه جوان

آخرین خبرهای اجتماعي